E.W. Wilcox'tan "Yalnızlık" Adlı Şiir (Çeviren: Furkan Kemer)

Gülersin, dünya seninle güler;

Ağladığında, bir başına ağlarsın.

Üzgün, yaşlı dünya ödünç alacaktı da neşeyi,

Ama, yeterince dert vardı üzerinde

Şarkı söylersin, dağlar ve tepeler cevap verir sana.

İç geçirdiğinde, yitip gider her şey havada.

Sevinçli bir sese sıkışmıştır yankılar,

Ama önemseyen bir ses olmaktan, çok uzaktalar.

Sevinin, insanlar sizi arayacaklar;

Yas tutun, hepsi dönüp gidecek.

Sevincinizin her zerresini istiyorlar,

Ama kederinize, 

yüz çeviriyorlar.

Memnun olun, etrafınız doludur arkadaşlarla;

Üzgün olun, 

kaybedersiniz onları anında.

İstemeyen yok şerbetli şarapları,

Ama yalnızken, içmelisin hayatın gamını.

Şölen, ve tıka basa doludur salonlarınız;

Hızlıca, geçip gider dünya.

Başardıkların veya aldığın hediyelerin, yardım eder yaşamana;

Ama kimse, yardım edemez sana, 

son nefesini aldığında.

Bir oda var, zevkle döşenmiş salonlarda,

Uzun ve azametli bir yolculuk için,

Hepimiz, birer birer geçmeliyiz

Acının, o daracık geçitlerinden.