Canavarları Kabullenmek

 

Milarepa, uzun yıllar bir canavarla savaşır. Ancak başarılı olamaz, yenemez canavarı. Sonra Milarepa, boynunu canavarın dişlerinin arasına uzatır; “istersen ye beni,” der. O anda canavar, mağarayı bırakıp gider.

Milarepa’nın yaptığı şey, kuşkusuz bir teslim oluştur. Hatta erdemli bir insanı temsil etmez gibi görünür. Pes etmiştir; “ne olacaksa olsun artık!” demenin kasvetli dünyasına bırakmıştır kendisini. Peki bu korkakça tavır, bu teslim oluş nasıl canavardan kurtulmasını sağlamıştır?

Kabullenmek, insanın böbürlenip durduğu erdemlere ve düşüncenin gücüne ilk bakışta ters düşer gibidir. Nihayetinde, insanı bu denli geliştiren, tarihsel ve biyolojik bir inat etmedir.

Ancak unutulmamalıdır ki, insanı bu denli geliştiren ne varsa, insanı o oranda yıpratmaktadır. Modern zamanlar, şimdilik insanlığın en başarılı ve en gelişmiş zamanlarıdır; ama aynı zamanda insanlık tarihinin en acımasız, en korkutucu zamanlarıdır.

Kabullenmek, gerçekten birçok bağlamda teslim olmak veya pes etmek anlamına gelir. Değiştirilmesi mümkün olmayan, ya da değiştirmeye gücümüzün yetmediği şeylerde, “kabullenmek” kozunu oynuyor olsak da aslında çaresizlik içinde teslim olduğumuzu saklamaya çalıştığımızı fark etmemiz gerekir.

Milarepa ve canavar, bu konuda müthiş bir metafor sağlar. Kabullenişin kendisi, canavarı ortadan kaldırır. Demek ki canavar, aslında mücadelenin devam ediyor olmasının ta kendisidir.

İnsan, çoğu zaman kendi canavarlarını yaratır. Kabullenmenin yüce basitliğine burun kıvıran insan, nafile mücadele ederek kendisine ait bir canavar yaratır. Sonra o canavardan nafile kaçmaya çalışır.

Kabullenmek, insanın arkasıyla ve önüyle olan mücadelelerini hafifletebilecektir böylece.

Yaşamlarımızı kucaklamak, kendi potansiyellerimizi farkına varmak ve “ben, işte ben bu kadarım!” demek gerekir kanaatimce.

Nihayetinde, insan arkasındaki canavardan kaçmaz, kaçtığı için arkasında bir canavar vardır.